Nikita’s verhaal

Nikita is als herplaatsertje in ons leven gekomen, op vrijdagavond 10 oktober 2008.
Het begon eigenlijk via internet; Partyflock om precies te zijn. Omdat Sarah en ik allebei hondenliefhebbers zijn, raakten we daar met elkaar in gesprek, en dat ging later over op MSN.

Wij hadden Silvana (Cane Corso) al, en waren niet echt op zoek naar een tweede hond. Maar toch! Het Amstaff ‘merk’ sprak mij zeker wel aan, en ik smolt steeds vaker weg bij de foto’s op het forum. Thuis het idee geopperd van een pupje erbij, een speelkameraadje voor Vana. Het idee sprak Erik ook wel aan, maarja, we woonden net een paar maanden samen, en wilden eerst alles een beetje op orde hebben voordat er weer een nieuwe hond bij kwam, dus toen niets mee gedaan.

Tot op een gegeven moment Sarah mij vroeg hoe het nou zat met onze thuissituatie, en of wij niet nog ruimte hadden voor een tweede hondje. Omdat Nikita verwaarloosd werd bij haar oude baas, zocht zij een nieuw thuis voor haar. Inmiddels had ik het telefoonnummer van Wesley doorgekregen, waar Nikita dan tijdelijk in de opvang zat, om het zo maar te noemen, wat later ook heel dichtbij bleek te zijn. Op vrijdagavond, na mijn werk, op weg naar huis toch even bij Wesley wezen kijken... En ik zag daar gewoon een kleinere versie van Silvana rond huppelen. Afgesproken dat Wesley diezelfde avond nog met Nikita langs zou komen, om te kijken of het klikte! Supersnel naar huis gefietst, maar toen ik aanbelde en er werd opengedaan, huppelde Kita al rond in de gang alsof ze nooit anders gedaan had. Het ging allemaal erg snel en Erik stond in eerste instantie niet te springen, maar ik kon het niet over m’n hart verkrijgen deze energieke lieverd geen kans te geven. Arme Sarah ook helemaal mee balen, want Erik vond het bij nader inzien echt geen goed idee, wat 'k zo erg vond, dat 'k echt uren heb zitten huilen... En toen ging 'ie toch overstag! Vanaf die avond is ze nooit meer weg gegaan, en meteen vanaf het eerste moment was Nikita ook beste vriendjes met Vana. Nu nog kunnen en willen ze eigenlijk niet zonder elkaar!

Toen Nikita bij ons kwam, was ze nog niet zindelijk en duidelijk niet gewend aan het lopen aan de riem. Nu zijn we al bijna een half jaar verder, en ze is inmiddels helemaal gewend hier, ook al heeft ze zo soms nog haar streken! Het is fijn te merken dat ze niet meer zo nerveus is als eerst, ze is nog steeds heel energiek maar ze weet nu wel waar ze aan toe is met ons.

Erik en ik hebben het de eerste maanden niet gemakkelijk gehad met Nikita, maar ook geen ogenblik spijt gehad van onze beslissing om haar in ons gezinnetje op te nemen. Nu ze hier ook zichzelf kan zijn, en de scherpe kantjes eraf zijn, krijgen we steeds meer oog en waardering voor haar eigen unieke persoonlijkheid.

Over Nikita

Nikita is onze Blije Gup. Ze is eigenlijk altijd vrolijk en sociaal, ze vindt het heerlijk om met Silvana te stoeien en te spelen. Ze is makkelijk in omgang met mensen en kinderen, ze geniet van de aandacht die ze krijgt. Ze begroet iedereen met hetzelfde enthousiasme. Hou je mond maar gewoon dicht, anders heb je zo 'n French kiss van Kita te pakken! Haha! Ook zorgt ze regelmatig voor de decoratie van ons raam; de afstand tussen de bank en de vensterbank is perfect, zo kan ze uren naar buiten loeren, en zelfs op de vensterbank achter het gordijn kruipen, wat natuurlijk ook weer voor de nodige hilariteit zorgt. Alles krijgen we met deze Blije Gup dubbel en dwars terug, we zouden haar niet meer kunnen missen.

Alle respect voor Sarah, die zulke prachtige en superlieve honden fokt, en waar we met onze talloze vragen terecht kunnen, altijd vinden we wel een luisterend oor! En Lieke, bedankt ook, voor al je advies! Op naar de eerste show! :-)

Nathalie & Erik