Spike's Verhaal

Hallo allemaal!

Toen wij besloten om een Amstaff te nemen hebben wij daarvoor dagenlang achter internet gezeten om informatie op te doen. Websites bekeken waar puppies waren, maar helaas nergens een nestje. Bij toeval kwamen we op de site van Sarah terecht en Sarah had Geisha zwanger. Wij allerlei vragen gesteld en ons toen op de lijst laten zetten. We hadden eerst een bijzondere voorkeur voor kleur, maar dat ging over.

Op 15 maart 2010 werden er 2 reuen geboren, maar wij waren eigenlijk nummer 3 op de lijst... Of alles zo moest lopen konden we uiteindelijk als 1e op de lijst, oftewel als co-owner! Nou, spannend allemaal en wij gingen direct voor Spike. Aangegeven bij Sarah dat wij persé Spike wilden en anders niet. Na vele foto's te hebben gezien werden we steeds ongeduldiger en toen kwam het verlossende antwoord: Spike was voor ons! Wat waren we blij!!!

Nu nog even wachten tot we mochten komen kijken. Dat was een feest voor ons, maar we moesten Spike wel nog 2 weekjes achterlaten en dat was niet leuk, tot we hem op gingen halen... Dat was geweldig! Hij heeft alleen maar op mijn schoot geslapen en thuis was het net of hij er direct bij hoorde. Spike had zijn plaatsje gevonden en wij waren dol gelukkig.

Nou, het gaat heel goed met Spike. Hij is lief, speels en ondeugend en als het een beetje mee zit krijgt hij er in oktober 2011 een vriendinnetje bij! Wachten duurt weer lang maar we zien er naar uit!

Dit was ons verhaal en Spike zal hieronder zelf ook nog een stukje vertellen!

Groetjes,

Rita, Rudolf, Patrick, Rolinca en Michel.

***

Hoi allemaal!

Ik ben Spike en ben nu 1 jaar oud.

Toen ik in mijn nieuwe huis terecht kwam ben ik naar puppy cursus geweest met mijn bazinnetje, mijn baasje ging ook mee. Ik vond het reuze interessant al die andere hondjes! Dat was veel leuker dan de cursus zelf, daar moest ik luisteren en dat vond ik niet zo leuk. Ik weet nog dat we een oefening hadden, zoiets als 'bij je baasje komen'. Ik mocht los, de trainster hield mij vast (wat ik niet leuk vond) en mijn bazinnetje liep weg, vond ik zo raar! Mijn bazinnetje draaide zich om, ging zitten en moest me roepen. Nou dat vond ik leuk! Ik mocht naar haar toe, maar ik had mijn baas ook al zien staan en ik denk "Ren eerst naar mijn bazinnetje en als ik vlak bij haar ben dan ren ik haar ineens voorbij en ga lekker naar mijn baas!". Toen gingen ze allemaal lachen. Heb eens omgekeken en dacht "Waar lachen jullie nou om, ik doe het toch goed?", maar ben wel geslaagd voor de cursus! Daarna moest ik naar een vervolg cursus, vond ik niet zoveel aan en mijn baasjes ook niet meer omdat we alles weer hetzelfde kregen. Vanaf dat moment zijn we er dus mee gestopt en dat vond ik niet erg.

Ik ga namelijk ook nog naar ringtraining, vind ik wel leuk net als mijn bazinnetje. Er is zoveel om te kijken dat ik soms vergeet dat ik mooi moet staan. Dan gaan we af en toe ook nog naar hele grote hallen waar allemaal honden zijn en dan gaan we in een soort ring waar ik dan weer mijn best moet doen. Soms gaat dat goed, soms wat minder. Er is zoveel om te zien en ik wil natuurlijk een beetje laten zien en horen dat ik er ben! Ze noemen dat dan show lopen, ben al een keer eerste geworden en een keer tweede en ook een keer laatste maar dat vonden mijn baasjes niet erg. Ze vinden mij toch wel lief!

We hebben trouwens nog een klein bruin mormeltje thuis, die noemen ze Daisy. Toen ik haar voor het eerst zag dacht ik dat het een speeltje was, kon haar mooi bij haar staart pakken en zo lekker achter mij aan sleuren. Dat vonden mijn baasjes niet zo'n goed idee. Nu ik groter ben wil ik het nog wel eens proberen, maar dat speeltje (Daisy) kan ook bijten! Nu spelen we lekker samen, maar ik moet er wel om denken dat mijn tanden groter en scherper zijn dus doe ik het heel voorzichtig. Ben toch wel een klein beetje jaloers denk ik, alles wat Daisy heeft wil ik ook en dat mag niet altijd, raar he?

Nou dit was dan een beetje mijn verhaal. Hoop dat jullie veel lees plezier hieraan beleven, tot horens!

Groetjes en een poot van Spike