Kenzo's Verhaal

Liefde voor de hond zit er bij mij van jongs af aan al in, ondanks dat ik er van huis uit niet mee ben opgegroeid. Het hebben van een eigen hond, werd namelijk ‘verruild’ door het passen op honden van familieleden. In 2004 is het verlangen naar het hebben van een eigen hond gekomen. Ik kwam op een website over Amerikaanse Staffords en ik was direct verkocht! Ik meldde mij aan op forums om met andere liefhebbers van dit geweldige ras te praten, bezocht vele websites van AmStaff fokkers en ook bezocht ik enkele shows. Op een gegeven moment plaatste Sarah op het forum dat zij een teefje uit Frankrijk verwachtte: Téole. Ook had ze een foto geplaatst van Téole en ik was op slag verliefd! Die uitdrukking/expressie!!! Ik nam contact op met Sarah en in januari 2005 heb ik haar, Téole en de andere hondjes voor het eerst ontmoet. Na deze dag heb ik Sarah (& de hondjes) geregeld bezocht en wist ik dat ik Téole als moeder van mijn pup wou. Toen ik wist welke reu ze voor Téole had uitgezocht (Stitch), wist ik zeker dat ik uit die combinatie een pup wou. Ik had al besloten dat ik een reu zou nemen. Dit zou in eerste instantie in co-own, maar door privé-omstandigheden heb ik zowel de co-own als het nemen van een reu uit deze combinatie af moeten zeggen.

De eerste 2 weken van de pups heb ik bij Sarah gelogeerd om haar te helpen. Met 6 weken ben ik samen met mijn oom langs geweest om te kijken (ook die had ik inmiddels besmet met het “AmStaff virus”) en toen de pups 8 weken waren hoorde ik dat er nog steeds 1 reu beschikbaar was. Ik heb dit toen aan mijn oom verteld en samen hebben wij toen besloten hem te nemen. Mijn ‘droom’ werd werkelijkheid: een reutje uit Téole x Stitch genaamd Kenzo.

Op 14 februari 2007 (Valentijnsdag) hebben we Kenzo opgehaald. Hij verliet als 1na laatste het vertrouwde nest. We zijn zonder tussenstoppen naar huis gereden, aangezien hij de hele rit op mijn schoot heeft liggen slapen. Natuurlijk waren de eerste paar nachten een drama, maar dit maakte hij overdag helemaal goed! Lekker tegen je aan liggen en met je knuffelen. (Al kon ik hem soms ook wel achter het behang plakken met zijn scherpe tanden!!!) We zijn begonnen met een puppycursus. Het was een erg leergierige pup die een nieuwe oefening zomaar oppikte. Maar als Kenzo het niet in de kop had, dan gebeurde het ook niet! In april hebben we de laatste les gehad en werden alle onderdelen getoetst en beoordeeld. Kenzo heeft alle onderdelen van de cursus met een + afgesloten (dit was ook het hoogst haalbare) en na de puppycursus hebben we eerst een tijdje ‘niets’ gedaan. Het begon echter toch weer te kriebelen en in september zijn we begonnen aan een gehoorzaamheid/mix training bij een nieuwe hondenschool in de buurt. Deze hebben we echter niet af kunnen maken, omdat de cursus buiten werd gegeven en het weer op laatst heel slecht werd, waardoor de hondenschool t/m april ’08 een ‘stop’ heeft ingelast (omdat dan het mooie weer er weer aan komt).

Kenzo is een makkelijke hond die graag mensen om zich heen heeft. Iedereen die binnenkomt wordt aandachtig begroet en hij vind het heerlijk om in de zon te liggen (vooral op de rug met een halve tong uit de bek te hangen). ’s Avonds ligt hij graag samen met iemand op de bank. Je mag dan alles wel bij de hand hebben (telefoon, afstandsbediening, snoeperij en drinken) aangezien meneer helemaal over je heen gaat hangen in een positie waarin jij je onmogelijk kan bewegen! Zo rustig als hij binnen is, zo’n ‘explosie’ is hij als hij buitenshuis is! Bij het zien van andere mensen, kinderen of honden is hij bijna niet te houden. Hij denkt maar aan 1 ding: SPELEN!!! Eenmaal los met andere honden is het één en al actie en weet hij niet van ophouden. Ook autorijden vindt hij schitterend. Alles en iedereen wordt onderweg goed in de gaten gehouden en als we eenmaal gestopt zijn, kent hij het woord geduldig niet meer… Ik heb geen showcarrière voor Kenzo in gedachte, maar hoop wel hem volgend jaar een keer uit te kunnen brengen op show. Er is niets mooiers dan zelf je eigen hondje uit te brengen op show (al helemaal als er dan ook nog een leuke beoordeling uit komt).

Als slot wil ik Sarah nogmaals heel erg bedanken voor deze kerel. Het is echt een schat en ik zou hem voor geen goud meer willen missen! Ook wil ik Sarah bedanken voor haar interesse en medeleven. Er hoeft maar iets te wezen, of je kunt aankloppen bij haar. Hoe vroeg of hoe laat het ook is, ze zal altijd een helpende hand geven!!!

Sandra de Vries